Benvidos

á miña casa. Déixame que che recolla o abrigo e que o colgue no colgador do recibidor. Podo ofrecerche algo quente pare beber? Este é o meu fogar, gústache, que che parece? Non é moi grande pero a min chégame. Espera, senta alí, xunto á estufa, que aínda está quente, relaxa e así poderei falarche sobre ela.

Adoro a miña casa… é única. Está viva, é cambiante, adáptase á min, á miña mente, á miña mirada. Ás veces é inmensa e pérdome na súa amplitude: os ecos retumban dentro dela durante días e entón, só entón, se permanezo en silencio, quieto, logro que se acalen. Por iso enchina de alfombras e tapices, de libros, de pinturas. Ben, en realidade non é polo eco, é por eles mesmos. Polas historias que me contan ao oído cando a casa cala os seus sons. Outras veces dálle por viaxar, por voar, por mergullarse nas profundidades e quere que a chame Nautilus. Outras veces é pequeniña, acolledora, discreta. Así é como máis me gusta. Non precisa ter cheminea pero si un salón apropiado, co espazo xusto para un pequeno sofá e unha mesiña onde poñer as miñas notas e os meus libros. É unha casa caprichosa, xuguetona… hai que coñecela, deixala ao seu aire, que ela decida. É como unha gata.

Nela escribo, medito, penso, soño, imaxino. É unha casa aberta ao ceo, á noite… un belvís ao universo, ao mundo: gústalle que sente no tellado, encántalle, arquea a viga mestra, acomódase cun cruxido de pracer que percorre as tellas como unha onda que soa a ronroneo. Entón miro ao ceo e busco no norte á Estrela Polar, á que me encomendo, e logo a Cassiopeia á que lle rogo pola razón. Sigo buscando á Lúa, á que lle pido tolemia e a Orión, forza. Pero é á soidade de Aldebarán, á marabillosa soidade da xigante laranxa que destaca no ceo nocturno como o brillante ollo do Tauro, á que lle dedico palabras. A esa soidade de novas que nunca chegan, que espero insistentemente, con paciencia infinita que non parece ter fondo. Quizais é unha distancia tan inmensa que tamén inmensa debe ser a garda. Por iso escríbote… porque non podo imaxinar unha soidade tan descomunal, porque ao final sempre asáltache a dúbida, a pregunta… seica realmente estarei só nesta galaxia interminable? Descoñezo se en Aldebarán hai alguén, se me escoitan, se me falan: non teño indicios da túa chegada, pero aínda así procúroos, investigo, miro e escoito. E a única resposta que teño é ningunha resposta.

Tamén aquí, ás veces, tan preto, parece que non hai ninguén, que a miña propia contorna está igual de baleira. Quizais só sexa o meu desexo, a miña ansia por comunicarme, por contar historias ou mesmo por oílas, porque eu sigo mirando ao ceo con ansia, con impaciencia, pero con esperanza. Sentado no meu escritorio, sigo escudriñando o ceo noite tras noite, e fotográfoo, píntoo, e ata o soñoo, imaxínoo, deséxoo, porque o meu corazón sabe que algún día chegarán novas. Non debemos desesperar, non debemos desfalecer.

A que se está ben na miña casa? A que é agradable? Podes quedar canto queiras, podes visitala cando desexes. Es ben recibido. Nunca faltarache unha boa palabra, nin unha bebida nin unha comida quente. Nin un abrazo, se o precisas. Quen sabe?, se cadra un día, recibimos, xuntos… NOTICIAS DE ALDEBARÁN

Máis, non debedes esquencer: “I’ve seen things you people wouldn’t believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the dark near the Tannhäuser Gate. All those moments will be lost in time, like tears in rain. Time to die.”

Sodes ben recibidos nesta viaxe. Podedes mirar, se é o que vos presta. Hai a quen lle gusta. Ou se queredes ir máis aló, comentar. Nunca desbotarei unha boa conversa. En calquera caso, é grata a compaña. Sempre solitaria e é boa cousa facer o camiño con alguén. Mesmo aquí, nos anos luz da distancia, do esquencemento, das lembranzas. E eu son agradecido cos visitantes: espero que o que aquí atopedes sexa do voso agrado.

Ah, perdón, que non me presentei, chámome Eduardo.