Un feixe de uvas coloradas

A min o que mais me encantaba era o roce dos pelos da súa barba. Na caluga, no oco da clavícula, no embigo… en calquera lado… nas palmas, na íngoa, no van… pero máis aínda, se cadra, na curva da espalda xusto onde comeza a chamarse cu. Xusto ahí, na entrada ao val máis remoto do meu corpo. Xusto aí, onde el, ca súa mata negra e lustrosa, facía as cóxegas polas que eu rendía, sen condicións, todo o meu ser.

A el, ca súa natureza larpeira, o que lle gustaba, o que lle volvía tolo, era facer rodar uvas polas congostras do meu corpo e logo devoralas, sobre a miña pel, cun roce lene dos seus beizos. Sempre arrastraba a língua, suave, como un cariño previo ao castigo. Pois despois de recoller a uva, de rebentala, de deixar que escapase unha pinga do seu zume, el, cun chisco de perversa e deliciosa maldade, apertaba cos dentes, case sen querer, deixando unha imprecisa e diminuta marca vermella no meu corpo.

Un día viñeron por nos. Non podían permitir tanto amor, tanto desexo, tanta luxuria.

Logramos fuxir con tempo, pero asustados e desorientados como estabamos, decidimos separarnos. Antes da despedida acordamos atoparnos nuns meses, en Cidade do Norte, a noite das Perseidas. Eu prometínlle uvas. Das grandes e coloradas que tanto nos gustaban. El aceptounas cun diminuto mordisco no meu pescozo. Logo bicámonos. Non fose a ser a última vez.

O día do reencontro, ansioso, pasei polo único supermercado que atopei en Cidade do Norte. Non tiñan uvas. Pareceume extraño.

Logo, de noite, no peirao, cando sentaba nunha das enormes pedras do espigón, preto dunha colonia de gatos negros e brancos, entendín. Procurei no ceo a constelación de Perseo. As nubes taparon as estrelas e unha poalla miuda caeu sobre min. “Ningún home poderá ser nunca Andrómeda” pensei. El non apareceu.

Un feixe de uvas coloradas

#Uvas #Discriminación #Homofobia #Relato #Conto