Todas as paredes – 6

Sabía que volverías. Xa che dixen que se me dá ben quedarme cos detalles. Que intúo cousas. Souben que volverías do mesmo xeito que souben non me crías.
—Si, aquí estou… o outro día pasou algo… e non sei se foi culpa súa, cas súas historias imposibles ou si realmente pasou o que vin. Por que vostede sabe o que mirei, non?
—Si, claro que o sei. Como non vou sabelo.
—E vostede, que foi o que mirou vostede?
—Seguro que queres sabelo? Máis aínda… seguro que me vas crer agora?
—Fale, a ver que pasa.
—Veña, este non é bo lugar. Vai ser mellor que vaiamos a algures. Invítoche a un café. Aínda me sinto mal cando estou aquí.

Bota a andar. Non agarda por min. O certo é que un café estaría ben. Non vai frío pero teño o corpo destemperado. Anda un vento xeado do norte soprando polos meus osos.

Camiñamos uns minutos. No medio do pobo, diante dunha igrexa de estilo gótico mariñeiro hai unha vella taberna. Unha das de antes, das que facían tanto de cafetería como de colmado. Chámase “A do Roxo.” Entramos sen moita cerimonia. O local está baleiro pero el escolle unha mesa que está afastada das outras, nun recuncho ao carón da fiestra. Pedimos dous cafés.

—Ves? Aquí estase ben. A estas horas aínda non chegaron os vellos de sempre e estaremos un par de horas sós. A ver, íache contar algo, non?
—Si. O que lle pasou a vostede aquel día.
—Certo. A xente pensa que o debuxo é unha homenaxe que algún grafiteiro lle fixo ao neno e ao seu can. Non vou dicir que non sexa certo. Moita xente sentiuse achegada e afectada. Penso que tamén eu. Síntome culpable de non ter feito máis. Ben… uns días despois de saír do cárcere fun á casa do rapaz. Non sei moi ben o por que.
—Por remorsos?
—Pode ser. Por aqueles días viña moita xente de fóra, e tamén moito viciño, a deixar ramos de flores na cancela da casa. Pareceume boa idea. Ves? Eu tamén teño corazón.
—Si, moito corazón.
—Achegueime camiñando pola beira rúa dende aquí, dende a igrexa. O camiño contrario ao que fixemos agora. E xusto diante do muro había un neno acariñando a un can. O solpor estaba preto así que o sol dábame xusto de fronte, non se distinguía moi ben a cara do rapaz, entendes? Achegueime de vagariño. O can parecía amistoso pero non quería asustalo. Pensei que parecían dous vellos amigos que hai tempo que non se miran e que se atopan de novo.
»Cando estaba só a uns pasos decateime: o neno era o rapaz que morrera. “Luis, Luisiño” chameino sen pensar. El ergueu a cabeza e saudoume cun sorriso. Non puiden seguir andando. Quedei cravado no sitio. Logo abrazouse ao can e o sol acabou de caer, xusto detrás. Xuro que apartei os ollos una segundos, xuroo, porque cando volvían mirar, o neno e o can xa non estaban. Quedei abraiado… alí, no punto exacto no que os atopara, había un graffiti.

Continuará…

Todas as paredes

#Rapaz #Can #Graffiti #Relato #Conto