Todas as paredes – 1

Non sei si serei quen de explicarcho. É todo un pouco confuso… A ver, o can simplemente apartaba ao vello, saltaba sobre el, pero non era un ataque. Non estaba rabioso nin alterado. Nada diso. Non ladrou nin unha vez. Nin lle gruñiu. Só abría a boca un chisco e ensinaba as moas. Semellaba que lle dicía “Mírame os dentes. Se quixera, trabábate con eles, pero non quero, non che vou facer nada.”
—En serio?
—Si, ben podes crelo. Estaba tranquilo, como se soubese perfectamente o que tiña que facer. Como se o tivese todo planificado!
—Iso pareceríalle a vostede. Hai cans moi listos…
—Que non, que non entendes. Non é que o can, que ese can, digo, fose listo. Non sei como explicalo… non tiña ollar de can. Tiña ollar de persoa! E entendía perfectamente o que estaba acontecendo, sabes o que quero dicir?
—E que acontecía, entón?
—Ben, iso sóubose logo. Pero o can sabíao. E eu… tamén. E mira ti, ninguén creu nas miñas palabras…
—Pero…
—Pois que o pai abusaba do neno. E que ademais batía nel. Día si e día tamén. O can sabíao e por iso aquel día atacouno. Ou máis ben, defendeu ao rapaz. Mireino todo. Miraba o que pasaba cada día e mirei o que pasou aquel día e non foi un ataque. O can non quería facerlle dano. Simplemente poñíase nun lado, atento, e cando o pai quería levarse ao neno tan só o apartaba saltando sobre el. Dun xeito calculado.
—Pero iso non pode ser…
—Pois tiñas que mirar os ollos daquel animal. Entendía perfectamente o que o pai lle facía. Sabíao. Había dor nos seus ollos. E comprensión. Fitaba para o pai como quen ten que tomar unha decisión. O malo foi, o malo foi que eu… eu… non puiden… facer nada. Só puiden mirar… se tivese feito algo… se a lo menos se me tivese ocorrido gravalo todo co móbil…

A voz afógaselle nun silencio apresurado. O home dá a volta. Non quere que o mire tan vulnerable, roto, desfeito. Apoia a man na parede. Bota así, calado, dous ou tres minutos. Ca outra man tapa os ollos. Sen cambiar a postura segue falando.

—O pai estaba fora del. Dixo que o can aquel atacárao sen motivo, que estaba tolo. Chegou a insinuar que tiña a rabia. Cando souben o que lle ían facer, fun á policía e conteilles todo o que pasou, que o can non o atacara, que só defendía ao rapaz! Non me creron.
—E que pasou?
—Que o levaron á canceira e logo o sacrificaron. Mira, esa xente, o pai e o fillo, eran case viciños meus. O neno sempre andaba fuxido do pai e só volvía para casa cando caía a noite. Claro, logo o pai batía nel pero ao neno tanto lle tiña porque ía levar unha malleira fixera o que fixera. Por iso eu intuía que o pai lle facía algo. Un neno só todo o día, na rúa, chovera ou fixera sol… algo tiña que pasar. Si ou si.
—E despois de que matasen ao can?
—Despois o rapaz deixou de saír. Nada lle importaba. Atopeino un par de veces ao volver do colexio e non tiña alegría nin ansia nin vontade algunha. Parecía, mesmamente, un morto en vida.

O home volve calar. Xírase cara min mentres aparta a man da cara, cun movemento co brazo como se estivese tratando de afastar unha lembranza. Fala con dificultade, ranqueando.

Continuará…

Todas as paredes

#Rapaz #Can #Graffiti #Relato #Conto