Non estou tola

Non estou tola. Metédeo ben na cabeza. Tampouco isto é un testamento. Non sei escribir, mais preciso contalo todo aínda que só me escoiten o vento, os carballos ou mesmo as pedras. Pois a tristeza acomodouse no meu corazón dun xeito co que xa non podo loitar. Está murcho. Seco. Nada pode agromar nel.

Eu non sei da vida, pouco puiden aprenderlle nestes escasos anos que teño, pero, polo que mirei, seica vai dun lado ao outro como a folla que leva o vento. O que agora é un regato fresco, mañá seca e todo esmorece ata a morte. Non, non estou tola, e por iso debo contalo, porque xa que estou esnaquizada en corpo, a lo menos morrer co xuízo intacto.

Moitos sinaládesme pola rúa e falades de min ás agachadas. Non o parece pero miro que achegades as bocas ás orellas e tapades os beizos ca man. Que fuxides do meu camiño. Moitos rosman que perdín o sentido. Outros que son a culpable de canta desgraza me acosa. Non! Non! Que vos fai pensar todo iso? Seica estades na miña cabeza? Seica sabedes o que vivín? Deixade de chamarme puta e roxa! Deixade de chamarme comunista e porca! Vivistes vos o que eu vivín! Mirastes vos o que miraron estes ollos meus! Si?

Eu ben sei o que ollades cando paso diante das vosas casas. Pero sabédelo vos? Sabedes como doe ter o corazón morto? Sabedes que é a peor dor que alguén pode soportar, aínda moito máis que as aldraxes, que a violencia, que os golpes?

Dicides que foi culpa miña, que é un pecado ser tan fermosa, que son culpable de lucir a miña fermosura por todo Cambados, que moitos mozos namoraron de min e eu lles neguei a auga que aliviase a súa sede, que o fixen con maldade, que merezo cada mal que sufrín.

Pois non! Négome a crelo. Négome a pensar que eu teño a culpa de que todos aqueles fascistas entrasen na casa do meu pai. Négome a aceptar que eu provoquei cada cousa que me fixeron. Seica non chegaron de noite a casa allea e entraron á forza? Iso é o que fan as persoas de ben? O que fan os que comungan cada domingo na misa? 

A min ensináronme que non, pero… que saberei eu quen non son máis que unha rapaza! Os que sabedes sodes vos. Vos si que sabedes e todo o xulgades. Se cadra tamén vivistes o que eu e por iso estades no dereito a dicir que toleei, a dicir que son unha fulana, non?

Xa sei, debo estar enganada. Se cadra tamén escoitastes como chamaban dende o camiño por vos, que querían falar co voso vello, que si sabiades por onde andaba, que fósedes bos e que lles deixarades entrar para falar… non? Se cadra tamén fostes vos os que lles contestastes que non estaba, apenas separados deles pola porta, co corazón batendo tan forte no peito que ata eles poderían escoitalo? Fostes tamén vos, miserentos, os que empurrastes con forza para que non entrasen? Seica vos, bravos homes, teriades forza dabondo, pero xa me diredes que forza podería facer eu, que nin corpo teño. E escoitásteslos, veña a insistir, “Pilar, Pilariña!”? Escoitastes, vos, como dicían que erades “unha moza moi guapa”, que lles abrísedes, que tiñan cousas importantes que falar co vello? E o medo? Sentistes vos o mesmo medo que sentín eu? Soubestes que cando quixeran entrar non habería brazo que vos protexese deles? Escoitástelos fóra cas súas boas palabras pero sabendo da ruindade e a maldade dos seus ollos? 

E dicídeme tamén, se axudastes vos, si, algún de vos, ao vello a meterse correndo debaixo do piso da casa? Pedíndolle silencio, tranquilidade, mentres morriades co medo, cos nervios, co voso corazón que facía pum, pum no peito, forte moi forte, porque quería saír rebentándoo en dous e acabando así con tanto sufrimento? Pregastes a Deus que eses animais non o atopasen, que marcharan, Pai do Ceo? Sentistes vos algunha vez algo así?

Non mirei a ningún de vos vir a valerme cando entraron na casa pola forza. Tiven eu a culpa de ser feble, de non poder loitar contra tanto home feito e dereito? Tiven eu a culpa de que me agarrasen entre todos? De que me obrigasen a estar con cada un deles? Seica non gritei dabondo, seica non lles pedín que parasen unha e outra vez? Ou tamén son culpable de que me collesen entre todos, de que me golpeasen, de que me fixesen suplicar? Veña, malparida, veña, cóntanos onde está o teu pai, fala porca, fala roxa! Non? Non queres falar? Pois vas ver o que vale un home de verdade! Vas aprender, xa verás. E así un detrás de outro, entrando no meu corpo mentres os demais agarrábanme, insultábanme, ríanse de min.

Seica foi culpa miña. Por ser fermosa, por ser muller, por ser filla de quen son. Xa… por ser boa filla. Por calar, non? Se cadra debería ter falado, non si? Sabedes que o pensei? E tamén que quería morrer, alí mesmo, no chan da nosa casa.

E vos? Que teriades feito? Teriades calado como fixen eu cando en quendas apertaban o meu corpo espido contra a madeira? Teriades calado sabendo que o voso pai estaba, apenas unhas pulgadas, do outro lado do piso? Eu sentía a súa cara pegada á miña, sentíao mordendo os beizos para non soltar un berro, rabuñando a terra ca man e arrincándose o pelo ca outra. Sentíao asolagado polas bágoas. E eu calaba, que xa me podían levar ao mesmo inferno, porque se a min me facía todo aquilo, que lle farían a el? Levalo sobre as pedras do camiño e do camposanto arrastrado por un cabalo? Logo matalo? Non terían tanta compaixón.

Vos se cadra teriades falado… que o voso pai estaba alí abaixo, oculto no chan, non?, que o levaran e que vos deixaran tranquilos. Seica credes que non o pensei. Centos de veces por cada un que me violou. Centos! Veña, malparidos! Botade a conta que ben sabedes. Dezaoito mozos con cadansúa camisa azul e cinto e botas de coiro negro. Cada un deles cheo de virilidade e fachenda. E por cada un deles eu tentada cen veces. E por cada golpe, por cada insulto, por cada cousa que me fixeron, cen veces dixen non!

Porque eu non serei moita cousa, así me trataron, pero son filla dun bo home, aínda que non o pareza. Pilar a Chiquitina, filla de Alejandro o Chiquitín. A máis fermosa de San Miguel. Seica son unha puta, unha roxa, unha lurpia, unha descarada, unha pecadora… unha morta, pero non unha tola. Iso nunca, unha tola non, iso nunca.

Falanxe

#aChiquitina #GuerraCivil #Falanxe #Relato #Conto