Melancolía en catro movementos – Mov. 2

Estaba furioso. Cerrei a porta de casa con violencia e marchei á praia.

No coche puxen “Flamenco Sketches” de Miles Davis. Iso non foi casualidade. É a nosa canción, non? Ou niso tamén estou errado? Normalmente calma as miñas tormentas. Ten ese ritmo pausado e constante, case casual que me desconecta de todo o que me rodea. Ata de min mesmo. Dunha volta escoiteina unha e outra vez durante horas. Tamén é certo que ao meu carón, na mesa había, baleiras, dúas botellas de viño.

Foi como entrar en trance. Fóra nunha época mala da miña vida. Algo parecido ao do outro día, pero desta volta non houbo paz, desta volta escoitala encheume de morriña. E de tristeza.

Conduxen un bo tempo no medio dunha tormenta de choiva e vento que ía e viña. Por unha vez foi tal como o imaxinei. No canto de ir pola ruta principal metínme por camiños secundarios, perdidos, sen iluminación. Era a estrada e eu. A música. As luces. Fóra do foco non había nada máis. Só existía o que iluminaban os faroles do coche. O mundo cinguíase a eles e maís aló tan só un muro de escuridade. Por diante as liñas no asfalto mollado e a choiva. De cando en vez miraba polo espello. Nel o mundo iluminábase en vermello, como se eu fuxise dunha emerxencia, dun perigo. O pasado era unha estela de pó que ardía, calcinada, ao meu paso.


#Praia #Jazz #Relato #Conto