Non o podía crer. Estaba a escribir unha e outra vez a mesma historia. Con variacións, iso si, pero ao fin ao cabo, a mesma historia. Ou polo menos o principio e o final. Non, aquilo non podía ser. Eu era escritor, non si? Volvín a empezar.

“Unha vez coñecín unha moza. Ela tiña un vello 306 negro…” e outra vez o mesmo final. E volvín comezar e o mesmo final, e o mesmo, unha e outra vez, e outra, e outra… 

“O final desta historia remátase cunha frase. Nunca máis volvín falar con ela.”

Hai tempo que perdín a conta das versións que levo feito. Descoñezo cantos folios se acumulan por todo o cuarto, sobre a mesa, pola chan, nas cadeiras. E descoñezo canto tempo levo escribíndoas. Poderían ser días, semanas, meses ou se cadra anos. Quedei atrapado no regueiro de bágoas como nun carrusel que nunca vai parar de dar voltas. Seino porque mesmo mentres penso isto a miña man está deixando palabras escritas no papel.

Tampouco sei nin que como ou bebo. Ao mellor aliméntome unicamente das follas escritas.

Hai días, que entre as palabras, enrédase unha idea aterradora. Se cadra é que eu tamén son a historia de alguén. Se cadra eu volvinme a personaxe do meu propio relato. Pero realmente, a quen lle importa? Podería cambiar iso algo?

Sobre a mesa hai un montón de papel branco. A un lado o bolígrafo. Un bolígrafo azul dos bic de toda a vida, dos de punta grosa. Cólloo na man. Sinto o peso ridículo do tubo de plástico transparente. No medio ten un burato. Seica é para que non se faga o baleiro dentro e que poda saír a tinta. Máis, como vou ser eu parte dunha outra historia se claramente o  bolígrafo é tan real como pode ser un bolígrafo?

Logo achego a punta ao papel e comezo a escribir. Teño que seguir, teño que volver a intentalo. Sei que algún día darei escrito a historia tal como tiña que ser, sinto dentro de min esa certeza. E se cadra esta é a boa…

“Unha vez coñecín unha moza. Ela tiña un vello 306 negro…”

Final feliz

#Final #Feliz #Relato #Conto