Unha vez coñecín unha moza. Ela tiña un vello 306 negro e unhas bragas brancas con lunares azuis. Ela cheiraba a buganvíleas de arrecendo profundo atrapado en rúas empedradas e díxome: senta por aí, en calquera lado, pero non te acomodes que eu mañá traballo cedo. Había no seu peito un baleiro que non deixaba espazo para nada máis. No meu unha ansia que tragaba mares.

Seica ela gustaba da miña compaña e adoitaba vir a cear a casa e logo acubillaba morna, entre o sofá e os meus brazos mentres mirabamos, sen presas, algunha vella película dos años 50.

Non pensedes que había nada serio, tan só atracción e algo de sexo. Nada máis. A lo menos no seu lado, porque eu, valente necio, pretendía saber do noso futuro xuntos e aínda tiña o atrevemento de dicirllo, como se xa estivese todo feito dende o preciso día no que nos coñecemos.

Dunha volta tomei prestada unha noite de sábado para facer un pequeno plan. Saír a tomar unhas copas e logo a bailar toda a noite polos pubs e discotecas de Vigo. A miña cabeza foi máis alá, pois xa empecei a ver que ela quedaría a durmir na miña casa porque non lle apetecería conducir o 306 negro polas empinadas rúas de Vigo. Aquela noite ía pasar algo e ese algo era o comezo de toda a nosa historia xuntos.

Que enganado estaba. Ela atopouse cansa. Non tivera un día moi bo. Menos aínda a semana. Cando a iso das dúas da noite ela entrou no 306 negro, eu tiven medo. Medo de que nada fose como eu decidira que tiña que ser, e comecei a converterme nun tipo iluso e medio borracho que pregaba, imploraba que non conducise, que quedase a durmir, que insistía unha e outra vez, pois iso era o que tiña que pasar, esa noite, xusto esa noite.

Ela rompeu a chorar, enfadou. Seica non soportaba iso de min, que fose tan egoísta, tan egocéntrico e acaparador que só pensaba en min, nos meus plans, non nela, na súa dor, nas súas tristezas… Arrincou o 306 negro e eu seguina pola rúa, pregueille, rogueille, unha e outra vez. E mentres o coche facíase cada vez máis e máis pequeno, pola rúa Venezuela, cara o Corte Inglés, ela deixou, tras de si, un regueiro de bágoas que pronto se fixo río polas empinadas rúas de Vigo.

O final desta historia remátase cunha frase. Nunca máis volvín falar con ela.

Final feliz

#Final #Feliz #Relato #Conto