A praia, 3

Máis iso será na noite. Agora, aínda baixo o sol, tes pracer dabondo ca túa soidade, co teu corpo espido sobre a area. As ondas máis decididas xa rozan as puntas dos teus pés. É a enchente que empurra ao mar praia arriba. Está ansioso. Devece da súa filla. Non sintes como chama por ti? Non escoitas o seu chamado? É un ruxe-ruxe morno, sedoso máis insistente. Reclámate.

Betula oculis

A min encantábame saír a pasear, baixo o sol do inverno, polo bosque, paseos, interminables e silenciosos, que me traían paz. Camiñar entre os troncos que subían lixeiros e estirados cara o ceo azul, e tan brancos que mesmo parecían de prata, facíame sentir feliz, tranquilo, consciente. Imaxinábame tamén alto, delgado, rubindo cara as nubes e o sol e a sensación era case mística.

Óscar e Félix, parte 1

A primeira vez que crucei con eles quedei pensando en certa vella película.

Eu aínda estaba desorientado despois de pasarme as dúas últimas semanas a tempo total cunha mudanza interminable e desesperante: subir caixas, desfacer caixas, recolocar o caos que cubría os escasos 30 metros cadrados do parqué da miña nova casa e volver con crecente impaciencia á miña anterior e monótona vida de escritor. Durante eses días o que quedaba fóra daquelas catro paredes simplemente non existía: a cidade, o barrio, os veciños. Eles dous tamén.

O inesperado encargo de Armando Keistel (4)

Cando espertou non tiña xeito de saber o tempo que levaba atrapado naquela escuridade. Cunha voz minúscula e asustada pediu axuda. Tiña un pé mancado polo golpe polo que non podía andar e tamén sentía unha dor punzante no peito que lle daba a entender que ademáis rompera varias costelas na caída. De socate escoitou uns pasos no piso superior. Non podía ver nada pero sentía a alguén preto do burato polo que caera. Soou unha voz coñecida. Era a da irmá, Gretel, pero xa non se lle escoitaba nin feminina nin obstinada.