Todas as paredes – 8

Colle o café e bébeo dun grolo a pesares de que o seu, como o meu, aínda ferve. Logo chama ao dono do bar. Supoño que é a el ao que chaman “O Roxo.”
—Pepe, tráeme un licor café. Con xeo. E outro para el. Ou algo parecido. O que el queira.
—Non, non fai falla. Teño bastante co café…
—Diso nada, tráelle un como o meu. E que non se diga máis.

Todas as paredes – 7

Pero, onde se meteran? Eu estaba só na rúa. Non había ninguén máis nin para un lado nin para o outro e aínda que o muro non é moi alto para un adulto, non creo que un rapaz como aquel fose quen de saltalo cun can en brazos e menos aínda así de rápido.
»Entón caín na conta de que aquel can era o can do que che falei e o rapaz, o coitadiño que matara o pai.

Todas as paredes – 5

Non podo tirar o muro da cabeza. E o sorriso do neno. E como me chiscou o ollo. Durante días dubido entre realidade e ilusión. Tanto creo no que vin como penso que é mentira. Tanto creo no home como penso que é un fanfurriñeiro. Ao final, logo de días de dúbidas, de darlle voltas á cabeza unha e outra vez, decido volver. Necesito resolver o enigma dunha vez por todas.

Todas as paredes – 4

Míroo marchar pola rúa abaixo. Camiña alporizado, rosmando quen sabe o que. Non trato de paralo. Fico sorprendido pola súa reacción pero a sorpresa dúrame dous suspiros. Logo penso que tanto me ten, que o tipo era un verdadeiro embusteiro que só buscaba notoriedade. Xírome para marchar pero entón bótolle unha última mirada ao muro de pedra.