Brétema, parte 2

Logo oncentreime na pesca e no sedal subindo e baixando co ritmo hinóptico e paseniño do mar. Non se escoitaba nada. O silencio era prácticamente absoluto agás polo ruxe-ruxe das ondas rompendo contra a amura da lancha. Deixei que o meu respirar subise e baixase cas ondas, sentindo o salitre entrar polas ventás do nariz, baixar ata os pulmóns, entrar no meu sangue, ata volverme mariño, ata volverme un co medio orixinal da vida. Realmente precisaba sair ao mar, pois o mar dábame a vida, enchíame de vida! Entón o tirón do sedal sacoume do ensimismamento. Tirei con forza co coñocemento innato dos anos de pescador e comecei a recoller. Uns segundos máis tarde un fulgor plateado achegouse á superficie da auga. O anzol traía unha robaliza. A primeira da xornada.

Unha hora e media máis tarde xa caeran tres robalizas máis, duas maragotas e unha lubina. De súpeto algo cambiou ao meu arredor. O silencio fíxose total e o mar deixou de mover a lancha. Ata parou o lixeiro bater da auga contra o casco. Pensei que algo asustara aos peixes pois deixei de sentir na cana os tiróns lenes que me dicían que, aló abaixo, estaban a picar cas súas miudas bocas no verme. 

De socate notei un frío intenso que me rubíu rápido polas costas ata a caluga. Puxen o chubasqueiro. Aquel frío non era normal.

Logo sentín que me movía. Non podía ser. Cómo xa dixen o mar estaba liso, non había vento, nin corrente ou ondada algunha, pero aínda así, miraba que a lanchiña estaba movéndose. Tamén a néboa. Cómo cincuenta metros por diante de min había, non sei cómo explicarlo, néboa dentro da néboa, cómo unha parte máis escura, máis densa, case sólida, que parecía deslizarse sobre si mesma, cómo ondas competindo por subirse as unhas sobre as outras… e eu, na lancha, movíame cara ela.

Apresureime a encender o motor. Non quería atoparme sen visibilidade no medio dunha néboa tan mesta. Non tiña compás e non sabía onde podería acabar. Aquí os bancos de brétema ás veces duran días e perderme nun non era boa idea. Podería acabar no medio do océano, sen ningún tipo de referencia, sen ter idea a onde ir. Pero por máis que aceleraba, o barco seguía movéndose arrastrado por aquela extraña corrente, e o medo converteuse en pánico e considerei en botarme ao mar e nadar… respirei, tiña que calmar, non podía actuar así. Era evidente que algo non ía ben pero non podía actuar levado polos nervios. Volvín a respirar. Concentreime en recuperar a calma. Non era quen de saír da corrente que me arrastraba, polo tanto non debía seguir intentándoo. Apaguei o motor pois non debía quedar sen gasolina. Quen sabe si me podería facer falta máis adiante.

Brétema

#Brétema #Relato #Confinamento #Conto