O pardal e o mal agoiro

Dóeme cada ve que te miro,
cando apareces na esquina
máis inesperada,
onde non debería aparecer
nin sequera a sombra do aire.

Onte, amigo meu, conducindo o meu coche, sen imaxinar sequera que podería pasar, atropelei un pardal que ao meu paso botouse á estrada para peteirar un verme ou un becho que había sobre o asfalto. Ben sabes como fan, que voan liviáns, como sen querer, e sen pensalo sequera xa están de volta, seguros, no ar, lonxe das malas bestas de aceiro e plástico dos homes.

A traxedia aconteceu diante miña, como na repetición da xogada, a paso lento, de vagar. O pardal baixa, tres metros máis alá, peteira no chan e volve a elevarse, rápido, tanto que pensei que daba apartado do meu camiño con tempo, pero un lixeiro e xordo ruído no lado dereito do coche, un ruído ridículo, case sen importancia, irrelevante, demostrou a tráxica fin do pobre paxaro.

Tanto pode doer, danar, mancar, deprimir ou angustiar. Se ti non queres lembrar nada desta Terra, se ti queres esquecer a cada un dos teus semellantes, pois alá ti.

Créeme se che digo que aquel pardal deixoume mal o corpo o resto do camiño. Non fun quen de sacalo da cachola.

Hoxe decateime. O pequeno e irrelevante paxaro foi un mal agoiro. Un mal presaxio que falaba de ti, porque, amigo meu que estás alá arriba perdido en Aldebarán… non sei de ti, nada de nada, xa non respondes ás miñas notas, ás miñas cartas. E empezo a pensar que es ti o que non queres saber de min, que na túa fuxida sen sentido da humanidade, decidiches que tamén eu era prescindible, que de min tamén debías afastar. O máis absurdo e absoluto ascetismo.

Levo xa tempo, porén, observando os indicios, máis non foi ata hoxe que por fin abrín os ollos. Pois, Pedro, aparéceseme a túa sombra en calquera esquina, unha figura túa que me dá as costas e me ignora, que colle outro camiño aínda sabendo da miña presenza. E eu, que na distancia son sensible, sinto que ata os teus pensamentos tratan de afastar o meu nome, que foxen da palabra que me da a esencia.

Xa ves… eu négome a admitilo pero doe esa teima túa como se un ferro dos aloitadores marcase un símbolo de desprezo no meu corazón. E doe aínda máis cando atopo esas sombras túas que non se miran pero se insinúan, silentes, polas rúas, polas praias, polas casas nas que eu nunca espero atoparte, porque sei, porque sinto, que ti, covarde, aínda respiras alá arriba entre as estrelas.

Sabes que aceptei, con resignación a túa viaxe ás estrelas, ese fuxir rabioso da merda que produce a humanidade, dos seus odios, dos seus medos, dos ruidos e contaminacións varias. Pensei que boa cousa era porque en certo modo eu pensaba, e penso, o mesmo ca ti: o home e todo o que fai, cheira moito, demasiado, a podremia. Pero que utilidade pode ter cortar todos os cordóns umbilicais?

Fai o que ti mires, pero que saibas que tanto me ten. Tanto pode doer, danar, mancar, deprimir ou angustiar. Se ti non queres lembrar nada desta Terra, se ti queres esquecer a cada un dos teus semellantes, pois alá ti.

O pardal foi o derradeiro aviso. Non haberá máis… ou se cadra as túas pantasmas aínda me sorprenden aparecéndoseme incluso nos reinos dos vivos. Xa non hai memoria en ti nin de min nin de ninguén máis. Pero por min como se aínda foxes máis lonxe ás planicies inconmensurables de materia escura do universo: mira, incluso cando a entropía asolague de fría homoxeneidade o cosmos enteiro eu seguirei a ser eu, cabezón e cheo de defectos, e ti serás Pedro, meu amigo Pedro.

pardal