O máis importante

Da miña nai creo que o primeiro que lembro é un día que veu buscarme ao colexio. Eu debía ter cinco anos. Todas a nai xuntábanse no patio, á beira da entrada e desde as escaleiras a profesora Ana chamaba por nos un a un polo seu micrófono, que era como os dos espectáculos da tele, mentres os nenos esperabamos en clase xogando ou falando cos compañeiros.

Aquel día non sei que me deu que me puxen na xanela mirando a ver se mamá viña. E debeu ser que ensimesmei con algunha aventura, porque estiven media hora alí pegado ao cristal e nin me decatei de que a profesora Ana xa me chamaba varias veces por megafonía. Cando volvín da miña fantasía, ao darme conta de que alí abaixo estaba a miña nai, dei a volta e entón descubrín que estaba completamente só en clase— ata apagaran a luz— e que todos os nenos, incluso a profesora, esquecéranse de min. Que susto levei! Pensei que me deixaran encerrado!

Ao chegar á beira da miña nai lanceime ás súas pernas coa respiración entrecortada pola carreira que acababa de facer e polo medo: a pesar do rápido que correra, non lograra deixalo atrás. Eu choraba cos mocos pingando do nariz, desconsolado, así que ela, sen preguntarme que pasaba, agachouse e abrazoume con forza. Nunca esquecerei o seu cheiro. Cheiraba a amorodos.

A miña nai non traballaba, polo que me levaba de cotío ao colexio. Creo que iso foi algo que lle pesou toda a vida e ás veces penso que foi culpa miña, porque ao quedar embarazada de min, non soubo enfrontarse aos seus sogros e ao final tivo que deixar o seu traballo de secretaria.

A min parecíame a mamá máis guapa do mundo, pero ben, como a todos os fillos, supoño. Ademais cantaba e cociñaba moi ben. No entroido pasábase as tardes facendo sobremesas e aínda que se queixaba do traballo que lle daban para o pouco que duraban, no fondo gozaba facéndoo. Eu poñíame nunha esquina a debuxar bandeiras ou coches, mentres ela estiraba a masa das orellas ata deixala fina como o papel ou facía as filloas unha a unha, dándolle unto á tixola para que non se pegasen. Que cheiro tan rico quedaba na casa! E mentres cociñaba cantaba… “Que tiene la Zarzamora que a todas horas… llora que llora…”

Recordo que comigo tiña unha paciencia infinita. Eu tiña unha amiga moi íntima no instituto. Sentabamos xuntos en clase e só separabamos ao volver a casa. Non eramos noivos… aínda. Un día, estando en clase, sen causa algunha, de súpeto, morreu. Foi un golpe brutal. Durante semanas eu volvía do instituto, comía algo a duras penas e logo encerraba na miña habitación. Pasaba as tardes mirando o teito, durmindo ou chorando porque me partía a alma ollar, cada día, o seu oco ao meu carón. Un día a miña nai empezou a entrar no cuarto sen preguntar. Traíame un bocadillo, ou iogures, ou unha cunca de arroz con leite ou un anaco dun dos seus biscoitos e acariñábame o pelo ou simplemente abrazábame. Despois quedaba sentada ao meu lado ata que por fin eu acougaba. Foi así como empecei a saír do buraco. Grazas á súa infinita paciencia. E ao seu amor. Porque sempre hai alguén, aínda con todos os nosos defectos, que nos quere.

Ela foi moi feliz a pesar desa pena por non facer a vida que quería. Ou a pesar do triste que estivo cando morreu o meu pai ou cando o do cancro. Tamén é certo que ti a axudaches moito. A miña nai era forte e por iso curou, pero ningún de nos imaxinaba que aínda levaba a perda de papá por dentro, así que foi marabilloso volver vela sorrir. Foi entón cando viñeches a vivir con ela. Total, a casa facíaselle grande despois de que os seus fillos marchásense a vivir a súa vida.

Claro que en realidade non era tan bonito como parecía, non? Ela prefería gardarse os problemas. Así era de boa. Tragábao todo. Cando a miña avoa paterna fíxolle a vida imposible ela saía a pasear e non lle dicía nada a ninguén. Co cancro non dixo nada ata que se curou. Era moi sufrida.

Pero un día non puido máis. Pasó pola miña casa e contoume que eras moi celoso, moi posesivo, que perdera a súa liberdade. Que lle controlabas ata o respirar. Eu díxenlle que viñese comigo, que te deixase, pero ela dicía que te quería, que non se miraba sen ti. Nos seus ollos había medo, medo a ti, claro, pero medo tamén a estar soa.

Aquel día debín facer algo pero non fun quen. Non quería inmiscirme. A miña nai rogoume que non fixese nada, que todo se solucionaría, que ti prometeras cambiar.

Claro que ti nunca cambiaches.

Por que a axudaches? Para acabar matándoa? Eu preferíaa triste, pero viva! Por que non tiveches o valor de matarte ti antes? Por que tiveches que matala a ela e logo facer ese patético intento de suicidio? Agora vaste quedar enganchado polo que te quede de vida a esa máquina e a min resúltame gracioso porque podería desenchufala e apenas vivirías un ou dous minutos. Tres como moito. Podería facelo pero non sei, non miro o medo á morte nos teus ollos: gustaríache que te liberase desta condena, non?… Pois escóitame ben. Da miña nai aprendín moitas cousas. Moitas. A ter paciencia, a ser unha boa persoa, a ser feliz… pero sabes? Es un tipo con sorte. Porque o máis importante que me ensinou a miña nai foi a ter compaixón.


O máis importante
 

#hombresyalgunasmujeres