Pedro, hoxe, nada máis abrir o Facebook, atopeime unha frase da miña amiga Lorena, “Todos los años digo lo mismo: el mejor Día de la Mujer será aquel en que no haga falta que haya Día de la Mujer.”

Ten toda a razón do mundo, e algún día así será. Abofé que si. Porque eu ás veces teño días nos que penso que sae fóra máis merda da que somos quen de limpar. Pos as novas e só pensas en por música: casos de corrupción por todas os lados, a igrexa que no canto de mirar a súa propia viga mira canta palla allea hai (e se non é a igrexa son os seareiros mononeuronais), os fascismos que aparecen por aquí e acolá porque a humanidade ten medo de ser libre, e como non as mulleres que son matadas, violadas, e tratadas como obxectos que un home posúe e dos que pode facer o uso que queira ou precise. E digo Mulleres, pero en realidade podería dicir case calquera ser que sexa tratado como inferior ou feble: os nenos, os vellos… os outros seres cos que compartimos o planeta…

Hai, e iso é o máis importante, algún home para o que elas son o máis grande do mundo.

E así, hoxe, esta entrada podería ser unha queixa, un relatorio de molestias, de enfados. Un desafogo. Pero non quero. Négome. Hai que sacar a merda aínda que sexa a paletadas e calquera axuda, por pequena que sexa, move montañas.

Así que eu vou facer repaso das mulleres da miña vida. Das que me fixeron ser quen son. Seica non van ser mulleres que aparezan nas grandes historias do mundo e por iso eu quero lembrarme de todas elas.

E comezo como non, pola miña nai, María del Carmen Coello García, que me pariu, que me educou e que me aturou. Ela ten que ser a primeira si ou si, igual que antes dela foron as miñas avoas. E tamén as miñas tías, a tía Chelo, a tía Isabel, a tía Juli e a tía Maria Luisa, miña madriña. E as mulleres dos meus tíos, claro, porque elas tamén son da familia: Mari e Susi. E logo as miñas primas que son como as miñas irmás: Juli, Sonia, Raquel, Laura e como non Marta, que para min é a primeira. E Laura e Clariña que vai ser, seguro que si, unha muller moi importante na miña vida. Ah… e as miñas primas por parte do meu pai, claro!


Miña nai, miñas tías-Mulleres

Miña nai, miñas tías

 

Se cadra non sempre foron queridas por min, porque un neno ás veces ten unha estraña relación de amor-odio cos seus mestres, pero tamén teño que acordarme daquelas monxas e daquelas mulleres que foron as que me ensinaron o que quixen aprender: Mari Carmen Barca, Aurora, Suca, Villar e como non a Dolores. E Ana Arias, e a Chata e Dora Méndez… Seguro que hai máis pero a miña memoria xa non é o que era. Pídolles desculpas.

E tamén amigas, moitas, que me axudaron, ou simplemente que as coñecín… as dúas primeiras Bárbara e Patri. Longo sería de contar o porque. Non é preciso. Elas saben. E tamén Sandra, Olga e Roci aínda que hai tempo que non as miro. E as amigas do cole que pasan os anos e parece que non pasan… Amalia, Yopi, Rocío, María, Sita, Silvana… non sigo que non me colle a lista. E Patri a de Ton. E Sara, Montse, Nuria, Ana, Lourdes, Cris, Carmiña e as compis de Malveiras, de OF como Cris, Yoli, Estela, Arantxa… Supoño que tamén as amigas que non están, como Ana, como Paula ou Mariana. E as que me aturaron e xa non máis, como Flor, Aurora, Alba, Xela… e como non as que compartiron a miña vida pero non puido ser un para sempre, Sila, Fátima, Lupe… e Ana. Aquela Ana.

En fin, todas aquelas mulleres que, unha a unha, foron pasando pola miña vida e ás que non fun indiferente. Todas elas merecen ser mencionadas porque elas non son nin Marie Curie nin Audrey Hepburn, pero teñen a súa importancia, para min, para alguén. Hai, e iso é o máis importante, algún home para o que elas son o máis grande do mundo. E iso é algo que non debemos de esquecer compañeirOs: elas son das que nacemos, as que nos alimentan nos primeiros días, as que morren por nos se sufrimos, e por iso, nos, homes, deberiamos de respectalas a todas, a cada unha delas, non só ás máis achegadas.

A lista anterior está incompleta. Abofé que me esquezo de alguén moi importante na miña vida e por iso pido desculpas. Polas que esquezo e polas que non podo meter por espazo.

E como non, para o final, déixote a ti. Miña nai é o Alfa, ti o meu Omega, e xusto por iso non hai moito que dicir porque ti o sabes todo, Chus, miña Cassiopeia.