Cien años de soledad (1)

Así comeza “Cien años de soledad”: “Muchos años después, frente al pelotón de fusilamiento, el coronel Aureliano Buendía había de recordar aquella tarde remota en que su padre lo llevó a conocer el hielo. Macondo era entonces una aldea de veinte casas de barro y cañabrava construidas a la orilla de un río de aguas diáfanas que se precipitaban por un lecho de piedras pulidas, blancas y enormes como huevos prehistóricos. El mundo era tan reciente, que muchas cosas carecían de nombre, y para mencionarlas había que señalarlas con el dedo.”

Sabes? Confésome dun gran pecado: Pedro, non lin “Cien años de soledad”. Pero non quero penitencia porque é pecado decidido a vontade. Non teño presa. Quero deleitarme no pracer de saber que podo ler, en calquera momento que me veña en gaña, esta delicia. Poucas cousas son tan grandes como a doce e excitante sensación de facer algo por primeira vez. O pracer, consciente con ollos, dedos, nariz, orellas e mente, da iniciación a un mundo descoñecido. Un pracer sublimado en inocencia pura.

Precísanse momentos roubados ao tempo. Para deterse e acariñar cos beizos un bo café e cos ollos un bo libro.

Desexo ler “Cien años de soledad”, pero aguanto, repouso, deléitome na espera… e ao mesmo tempo prepárome, afágome, sitúome. E non só por min. Tamén polo libro, que ben o merece. A súa lectura precisa purificación. Non podo collelo cas mans noxentas manchadas pola tinta dun libro, poñamos por caso, escrito por Pérez Reverte ou Dan Brown ou Belén Estevan. Imponse antes limpalas. E facer ablución ritual tamén da mente.

Cien años de soledad
Cien años de soledad

Porque é condición esencial, unha mostra de respecto. O contrario sería unha salvaxada sacrílega. Como lelo en libro electrónico. Non pode ser. Hai libros que teñen que ser recoñecidos como tal, non só imaxinados, poder pasar as páxinas e sentir o tacto, rudo e delicado, do papel.

E o aroma das follas escavichadas en tinta, que é ese cheiro que mestura a alma embalsamada da nobre árbore e o amargor negro das letras. Ese cheiro profundo que se me atura semellante ao do café. Se hai dous cheiros evocadores de memorias, de vidas, eses son o do café cando fala con palabras de burbulla e o dun libro.

Sabes? Case sempre van collidos das mans. Precísanse momentos roubados ao tempo. Para deterse e acariñar cos beizos un bo café e cos ollos un bo libro. E canto máis amarelo mellor. Máis profundas son as memorias dos seus aromas. Ás veces ata case chegas a albiscar a vida das primeiras persoas que pasaron as súas páxinas.

Por iso aínda non lin “Cien años de soledad”. Pero non te preocupes, este é o momento.

Cien años de soledad - Macondo
Cien años de soledad – Macondo

 

Cien años de soledad (2)