Benvidos

á miña casa. Déixame que che recolla o abrigo e que o colgue no colgador do recibidor. Podo ofrecerche algo quente pare beber? Este é o meu fogar, gústache, que che parece? Non é moi grande pero a min chégame. Espera, senta alí, xunto á estufa, que aínda está quente, relaxa e así poderei falarche sobre ela.

Adoro a miña casa… é única. Está viva, é cambiante, adáptase á min, á miña mente, á miña mirada. Ás veces é inmensa e pérdome na súa amplitude: os ecos retumban dentro dela durante días e entón, só entón, se permanezo en silencio, quieto, logro que se acalen. Por iso enchina de alfombras e tapices, de libros, de pinturas. Ben, en realidade non é polo eco, é por eles mesmos. Polas historias que me contan ao oído cando a casa cala os seus sons. Outras veces dálle por viaxar, por voar, por mergullarse nas profundidades e quere que a chame Nautilus. Outras veces é pequeniña, acolledora, discreta. Así é como máis me gusta. Non precisa ter cheminea pero si un salón apropiado, co espazo xusto para un pequeno sofá e unha mesiña onde poñer as miñas notas e os meus libros. É unha casa caprichosa, xuguetona… hai que coñecela, deixala ao seu aire, que ela decida. É como unha gata.

Nela escribo, medito, penso, soño, imaxino. É unha casa aberta ao ceo, á noite… un belvís ao universo, ao mundo: gústalle que sente no tellado, encántalle, arquea a viga mestra, acomódase cun cruxido de pracer que percorre as tellas como unha onda que soa a ronroneo. Entón miro ao ceo e busco no norte á Estrela Polar, á que me encomendo, e logo a Cassiopeia á que lle rogo pola razón. Sigo buscando á Lúa, á que lle pido tolemia e a Orión, forza. Pero é á soidade de Aldebarán, á marabillosa soidade da xigante laranxa que destaca no ceo nocturno como o brillante ollo do Tauro, á que lle dedico palabras. A esa soidade de novas que nunca chegan, que espero insistentemente, con paciencia infinita que non parece ter fondo. Quizais é unha distancia tan inmensa que tamén inmensa debe ser a garda. Por iso escríbote… porque non podo imaxinar unha soidade tan descomunal, porque ao final sempre asáltache a dúbida, a pregunta… seica realmente estarei só nesta galaxia interminable? Descoñezo se en Aldebarán hai alguén, se me escoitan, se me falan: non teño indicios da túa chegada, pero aínda así procúroos, investigo, miro e escoito. E a única resposta que teño é ningunha resposta.

Tamén aquí, ás veces, tan preto, parece que non hai ninguén, que a miña propia contorna está igual de baleira. Quizais só sexa o meu desexo, a miña ansia por comunicarme, por contar historias ou mesmo por oílas, porque eu sigo mirando ao ceo con ansia, con impaciencia, pero con esperanza. Sentado no meu escritorio, sigo escudriñando o ceo noite tras noite, e fotográfoo, píntoo, e ata o soñoo, imaxínoo, deséxoo, porque o meu corazón sabe que algún día chegarán novas. Non debemos desesperar, non debemos desfalecer.

A que se está ben na miña casa? A que é agradable? Podes quedar canto queiras, podes visitala cando desexes. Es ben recibido. Nunca faltarache unha boa palabra, nin unha bebida nin unha comida quente. Nin un abrazo, se o precisas. Quen sabe?, se cadra un día, recibimos, xuntos… NOTICIAS DE ALDEBARÁN

Ah, perdón, que non me presentei, chámome Eduardo.