A caixiña de cristal

Lémbroo coma se fose onte pois aquela foi a primeira vez que estiven nas Illas Cíes. Xa contei antes que fun coa miña amiga Sandra e que ao chegar, a praia de Rodas impuxo a súa beleza con aquela area branca que prometía o paraíso. A praia parecía máis acolledora e real que a calor da pel e os bicos da miña amiga, xa que ela, aínda que sabía ser apaixonada, escondera o seu corazón dentro dunha fría caixiña de cristal. Si, lémbroo moi ben porque aquel día o cristal rompeu.

Creo que todo empezou baixando do Alto do Príncipe cando nos cruzamos con outra parella. Foi como mirarnos nun espello. Hai un eufemismo que me define ben. Son de ósos anchos. Sandra en cambio era delgada, case unha modelo. A outra parella eran o mesmo pero ao revés. A moza, coma eu, muller de ósos anchos. O mozo atlético, abdominais definidas, deses tipos que non necesitan escusa para quitarse a camiseta.

—Viches? O amor xorde en calquera lado. Eses dous son un bo exemplo.— deime a volta.— É evidente que se queren e que o aspecto lles importa moi pouco.

A parella parouse un pouco máis arriba para bicarse.

—Xusto coma nós— engadín.— Así que, por que non vai poder xurdir algo entre ti e eu?

Sandra bufou e seguiu andando sen esperarme. Normalmente, aínda intuíndo o xeo que acumulaba o seu corazón, ela era unha compañía alegre aínda que algo aloucada e os seus ollos e o seu sorriso adoitaban desbotar felicidade. Pero naquel momento crin ver algo que eu descoñecía, como unha sombra, como unha tristeza inmensa, tanto que ela tiña que facer un esforzo terrible para contela.

Non nos dixemos nada durante un bo intre. Fomos ao Faro do Peito e logo descansamos na caseta de observación de paxaros. Ela seguía ausente. Non deixaba que se cruzasen as nosas miradas. Sentada no banco parecía estar á espera de algo excepcional, como a aparición dunha ave mitolóxica xusto diante de nós. Eu non puiden aguantar máis. Achegueime por detrás e abraceina. Ao pegar a miña cara á dela deime conta. Estaba a chorar.

—Choras! É polo que che dixen? Pois esquéceo. Son un pesado, non debín dicirche iso… xa sabes que sinto algo por ti e creo que o ti tamén, pero esquéceo. Non vou insistir máis.
—Non digas bobadas. Non é pola túa culpa. Son cousas miñas. Os meus propios problemas. As miñas rompeduras de cabeza.
—Os teus problemas? Sabes que podes contar comigo para o que sexa, non? Que eu sempre vou estar ao teu lado para axudarche, que nunca che vou a fallar.
—Grazas, agradézocho pero é que non quero promesas… non estou ben e hai cousas que debo solucionar soa, entendes?

Non insistín. Sen présas baixamos á praia de Figueiras. Deixamos as mochilas nun lado, espímonos e fomos á auga. Ela por fin empezou a rir. Eu tamén. Mesmo cheguei a pensar que poderiamos ser felices, para sempre, naquelas illas. Que poderiamos pasar os días alí e ao chegar o serán perder o último barco, así un día tras outro, un día tras outro. Xa que logo, non me prometeu a area da praia de Rodas aquel paraíso?

Ao saír da auga sentámonos nunha roca e Sandra quedou mirando o mar. Ao fondo da ría intuíase Vigo, co seu cemento e os seus fumes. Creo que buscaba a súa casa. Entón volveu a ela a tristeza, e eu, por primeira e última vez, fixen o que debía: non lle prometín nada. Simplemente púxena sobre o meu colo e abraceina coa súa cabeza apoiada no oco do meu pescozo, tal como se abraza a un neno que acaba de ter un pesadelo. Canto tempo? Non o sei pero para cando as súas palabras trouxéronnos de volta, xa devalara a marea. Foi nese momento cando rompeu o cristal.

—Eu non estou ben. Poucos o saben, pero a ti pódocho contar. Con trece anos un veciño violoume. Foi… foi… terrible!— Sentín as súas bágoas no meu pescozo.— Pero… iso non foi o peor. Volvín a casa, coa roupa rota e díxenllo aos meus pais. Sabes que fixeron? Chamáronme puta, pegáronme porque a culpa era miña e máis nada que miña…

Non souben que dicir. Atrapoume a dor. E o silencio. Abraceina aínda máis forte e deixei que a miña mirada tamén fuxise mar dentro.


Volvendo ao barco fixemos unha cuarta parada. No medio do camiño, coma se esperásenos, había unha barbantesa. Tiña os brazos, os de rezar, estirados cara aos lados, coma se quixese avisarnos dun perigo. Movía a cabeza, nerviosamente, e mirábame á min e logo a ela. Sandra colleu a súa cámara e empezou a fotografala. Eu observábaa. Ela tirada no chan, absorta mentres disparaba, volvía ser a moza alegre e despreocupada.

Entón decateime. Ao carón do camiño había medio corpo doutra barbantesa. O macho a medio comer que acababa de fecundar a aquela femia. Naquel momento non pensei no significado daquilo. Pensei na bioloxía e todo iso, pero agora, tanto tempo despois, nos meus recordos, ás veces confúndoas, ás dúas, á barbantesa e a Sandra.

Tamén lembro o que me dixo ao chegar a Vigo:

—Síntoo. Hoxe na praia quíxenche moito, ameiche, en serio, pero creme, unha tarde é máis do que quererei nunca a ninguén.

Non puiden contestar. Ao redor do seu corazón volvín sentir a caixiña de cristal.


Caixiña de cristal
 

#hombresyalgunasmujeres