Unha cama desordenada, 1

Nalgún lugar hai un cuarto en permanente penumbra e nese cuarto unha cama desordenada. 

Xa antes era así, varios meses atrás, cando era un desorden de simbiose carnal. Dúas persoas desfacían a cama, noite tras noite, mesturando pel e sabas co salgado viño dos seus corpos. Era aquel desorden, porén, alegre, apaixonado, íntimo, producido pola harmonía quente de dous amantes, e gravábase cada noite no colchón a ritmo de xemidos.

Un día ela foise.

Ao principio el depositou na mesiña de noite unha caixa. Nela gardaba a esperanza de que ela volvería antes ou despois.

Máis pasaban as semanas e ela seguía sen regresar, polo que el comezou, primeiro con tranquilidade, a ancorar as lembranzas. Así, entregouse diariamente ao esforzo de prender imaxes dela na súa mente. Pero aquelas imaxes, sobadas de tanto lembralas, estaban cada vez máis queimadas, máis cheas de borróns, e a pouco que as lembraba desfacíanse como o fume sen chama no vento.

Logo, cando considerou que aquilo non era dabondo, afanouse en manter intacta a pegada do seu perfecto corpo no colchón. E tamén o cheiro da súa pel nas sabas, un aroma cada vez máis sutil e incerto. Pobre iluso! Entregouse a unha tarefa inútil co tempo soprándolle na contra. Entregouse á obsesión de manter as súas pegadas nas sabas e no colchón, pois metéraselle na cabeza a insaciable certeza de que así tamén quedarían atadas á súa memoria.

Unha cama desordenada

#Cama #Relato #Conto