Betula oculis

A min encantábame saír a pasear, baixo o sol do inverno, polo bosque, paseos, interminables e silenciosos, que me traían paz. Camiñar entre os troncos que subían lixeiros e estirados cara o ceo azul, e tan brancos que mesmo parecían de prata, facíame sentir feliz, tranquilo, consciente. Imaxinábame tamén alto, delgado, rubindo cara as nubes e o sol e a sensación era case mística.