Ao saír de casa sempre repaso todo o que preciso. O bote con lixivia diluída nun peto polo si ou polo non, o pano na cara, e as chaves do coche para non ter que volver atrás a buscalas se mas esquezo. Logo párome, no rellano, uns segundos. Necesito concentrarme nos seguintes pasos. Parece sinxelo pero en realidade non o é. Atópaste no medio das escaleiras, con media cara tapada, escoitando a túa respiración e para poder mirar o que tocas tes que baixar a cabeza un pouco. Resúltame angustioso. E mentres o fas, tes que estar atento de non tocar nada que non debas tocar. Non toques a varanda, non toques a parede, non toques o espello… e usa as chaves para chamar o ascensor, para marcar o piso.

No portal é peor, porque miras a rúa, pero aínda tes que abrir a porta e parece que estiveses a un paso eterno de saír do cárcere. Non é fácil. Nunca resulta fácil.

Cando por fin saio, é curioso, desaparece a ansiedade pero invádeme o medo. Ese medo minúsculo pero punzante a estar exposto por completo ao virus. E o medo a ser sinalado polos que están nas súas casas mirando desde os balcóns. É curioso, repito, porque nunca vin a ninguén. Pero sempre imaxínoos, tras as cortinas, sinalándome e acusándome, e por iso, mentres camiño, escúsome con todos eles, pido desculpas aos meus acusadores invisibles. “Desculpen, son policía e vou traballar. Síntoo, pero créanme, preferiría quedarme na casa, coa miña muller e o meu fillo.”

E sempre chego ao coche sentíndome culpable e coa sensación de que ninguén me cre.

Chegar a comisaría lévame media hora. Polo camiño apenas me cruzo con dous ou tres coches. Ás veces nalgunha rotonda atópome un control da garda civil. Ensínolles a miña acreditación e déixanme seguir. Sempre lles desexo boa garda e voume coas ganas de agradecerlles o seu traballo. Avergóñame recoñecer que nunca o fago.

Onte no traballo dixéronnos que teriamos que saír sós de patrulla. Dous compañeiros deran positivo e outros catro terían que pasar a corentena. Mentres saía de comisaría tratei de tomar nota mental. “Lembra chamalos a todos, mañá ao mediodía, a ver que tal están.”

Subín ao coche. Usei o pulverizador con lixivia disolta que nos deron para limpar o interior do vehículo ao empezar e terminar a quenda e sequeino cun papel. Logo coloqueime ben as luvas e a máscara, subín os lentes e comprobei a hora. Eran as 22:30 horas. Empezaba unha nova xornada de traballo. Solitaria. Máis solitaria que nunca.

A verdade é que ultimamente o meu compañeiro e eu non falamos moito. Puxéronnos aos dous xuntos en todos os servizos. El sempre foi moi falador pero eses días pasábase as horas sen dicir nada, mirando, nervioso, a rúa. Aínda que en realidade creo que foi culpa miña. Volvinme para dentro e teño a impresión de que me cobre un veo. Ás veces fago comentarios e bromas, pero fáltalles algo. Non teñen nin vida nin graza.

Por iso onte agradecín patrullar só. Non me sentía con ganas de compañía nin de explicar nada. Falar continuamente da enfermidade baleiroume por completo, e no oco só quedan preocupación e tristeza.

Conducín polas rúas baleiras, durante horas, sen ver un alma. Ás doce cruzóuseme un gato gris. Á unha atopeime un camión do lixo e á media hora unha patrulla da nacional. Intercambio de saúdos silenciosos. Ás tres comecei a contar os minutos dunha noite insípida e aburrida e deixeime levar polas sombras que tomaran as rúas abandonadas. Pensei que estaba completamente só, que non había absolutamente ninguén máis en toda a cidade e que eu era o último home e deixáranme atrás, condenado, esquecido.

Freei o coche bruscamente. Apenas podía respirar. Baixei. Estaba no paseo, preto do mar. Achegueime ao parapeto e inspirei. Profundamente. Unha, dous, tres veces, ao ritmo, suave, das ondas lanzándose suicidas contra o rompeolas aos meus pés.

Máis tranquilo volvín ao coche e entón púxenme a observar os edificios que intuía a noite. Había luces dispersas, nas xanelas, aquí e alá. Xente que non podía durmir, que prefería quedar ata tarde mirando a súa serie favorita ou escoitando a radio. Imaxineimos, a todos eles, tranquilos, baixo a luz da lámpada, no sofá, en parella, cunha cervexa ou un gin tonic á beira.

E imaxineimos, tamén, nas súas camas, durmindo, ou quizais facendo o amor, sabendo que hoxe, na parede, puxeran, coas tesoiras da cociña, unha marca máis na conta e que, dalgún xeito, iso significaba que todo estaba ben.

Pensei que para eles, nese momento da noite, entre as angustias e os aburrimentos dun día e os que virían ao seguinte, era coma si a vida se detivera. E entón tívenlles envexa. Porque non era eu o que estaba na casa, no meu sofá, coa lámpada acesa. Porque non era eu o que lía tranquilamente esperando a ser dominado polo soño, coa miña muller aniñada ao meu lado e o neno soñando en cama con tobogáns e ban-bans. Non, non era eu. Era unha sombra, un baleiro. E neste momento, sentín, que quizais nunca habería forma de ausentala. Ou de enchelo.

Pensei, e si esa noite, ou unha mañá, pasaba algo? Entón, sen remedio, todo acabaría.

De súpeto escoitei uns suaves e solitarios aplausos. Eran as tres e media. Á miña esquerda, nun balcón, unha señora saíra a regar as plantas. Pareceume escoitar dos seus beizos un grazas. Eu, por fin, puiden sorir.

Luces

#NososHeroes #Policía #Pandemia #Covid-19