Óscar e Félix, parte 1

A primeira vez que crucei con eles quedei pensando en certa vella película.

Eu aínda estaba desorientado despois de pasarme as dúas últimas semanas a tempo total cunha mudanza interminable e desesperante: subir caixas, desfacer caixas, recolocar o caos que cubría os escasos 30 metros cadrados do parqué da miña nova casa e volver con crecente impaciencia á miña anterior e monótona vida de escritor. Durante eses días o que quedaba fóra daquelas catro paredes simplemente non existía: a cidade, o barrio, os veciños. Eles dous tamén.

Aquel día lémbroo como o primeiro día de calma despois da tormenta e decidín que me correspondía na súa totalidade. Quería esquecerme da casa, das caixas abertas, dos libros colocados nos andeis e da roupa colgada nas súas perchas. Xusto con esa intención saín a buscar un lugar para cear e xusto cando baixaba, o renxido ilustre dos vellos chanzos de madeira e unha poderosa e clara voz de barítono precederon aos dous peculiares vellos dos que vos estou a falar como os heraldos preceden aos grandes señores.

Nese momento non sabía nin os seus nomes nin tiña eu coñecemento da súa existencia. Eles, coma min, facía pouco tempo que mudaran a vivir a aquel edificio pero non tardei en saber que un deles era o Señor Carlos e o outro o Señor Eduardo. Que os dous estaban xubilados e que decidiran vivir xuntos por aquilo de aforrar un pouco compartindo gastos e soidades.

Polo ruído que facían e o ton de voz cheguei á conclusión de que viñan discutindo, pero en realidade mantiñan un monólogo dramático no que o único orador era o máis alto dos dous, un vello ben parecido e repeiteado, que aparentando uns sesenta e cinco de seguro que xa tiña moitos máis. O outro vello, algo máis baixo, debatíase, ao meu entender, entre as posibilidades contrapostas de tratar de razoar ou de mandar, literalmente, á merda ao seu amigo.

Pero como dixen ao principio, nese momento, levado pola miña feliz evocación, pensei que se eu puidese escoller, entón un sería Oscar e o outro Felix, e que sen dúbida en calquera teatro de Broadway ou da Gran Vía, farían unha estraña parella tan boa como Walter Matthau e Jack Lemmon. Eu teño unha peculiar manía que supoño terá a súa orixe nesa outra gran manía da miña vida que é ser escritor. Paso o día etiquetando á xente que non coñezo. En calquera lado hai unha personaxe e cando atopo a alguén que pode servirme de inspiración resúltame máis doado lembrar os trazos que me chamaron a atención se lle poño unha etiqueta, un nome.

Así, cando ando pola rúa, voume atopando a Alfred Hitchcock, a unha Mariline Monroe, a un Robert Reford… eu que sei. É mesmo un xogo, un divertimento. Como os nenos que van no coche cos pais xogando ao veo-veo.

Por iso, aínda que logo souben que eses dous eran para o resto dos veciños o Señor Carlos e o Señor Eduardo, para min, dende aquel día, quedaron marcados, irremediablemente, como Oscar e Felix.

A estraña parella

#Óscar #Relato #Félix #Conto #Estraña parella