Os dous lados do círculo

O primeiro que lle aconsellei foi que o primeiro que debía facer era contar a súa historia. Díxenlle «María, conta como foi todo. Axudarache a entendelo. E dende o principio.» Entón preguntoume que principio era ese, o verdadeiro principio ou un dos principios que logo levan a outro e este a outro e a outro?

Díxenlle que quizais debería empezar polo principio da súa nova vida.

Tal como faciamos todos.

Eu estiven a piques de morrer polo coronavirus. Realmente faltoume moi pouco. Sempre conto nas reunións que estar tan preto do bordo do abismo levoume a un sitio terrible, e que cando regresei, era outro. Logo atopeime un mundo irrecoñecible, cheo de persoas que sufrían terriblemente por todo aquilo que viviran. Por persoas que parecían reais pero que se habían difuminado ata facerse sombras perdidas entre dous mundos. Non podían volver ao mundo ao que pertencían antes e tampouco sabían encaixar no novo.

Eu, igual que eles, sentíame completamente perdido.

Un día alguén me dixo que se non sabía que facer coa miña vida, polo menos, que tratase de axudar a outros. E pensei que aqueles enfermeiros que tanto me axudaron no hospital merecían agora toda a miña axuda. Así que creei o grupo de axuda mutua para enfermeiros de Madrid.

Ao principio eramos tan só catro pero aos poucos fomos crecendo. Agora somos uns vinte repartidos en dous grupos. O meu reúnese cada xoves, ás nove, e pode asistir calquera enfermeiro que senta que a crise do coronavirus esnaquizou a súa vida. Tan só teñen que vir e sentar no círculo.

O círculo. Esa é a nosa forza. É a forma perfecta para contar as nosas historias. E é que isto tan só vai diso. De liberarnos compartindo o que nos esmaga con persoas que nos entenden porque pasaron máis ou menos polo que nós. 

Ana, por exemplo, contou, case nada máis chegar, que estivera traballando sen descanso corenta e oito horas, na peor semana da enfermidade, sen poder sequera cargar o móbil. Cando puido volver a casa, descubriu que ingresaran á súa nai. Non puido volver vela.

A Miguel rompeulle a alma ver tantas persoas sufrindo e morrendo nas súas mans. Pensou que os seus esforzos non supoñían a máis mínima diferenza, polo que un día rendeuse e simplemente non puido volver saír de casa.

Logo estaba Juan. Ingresaran ao seu pai na súa planta por unha operación. O señor debería saír antes de Nadal pero houbo unha pequena complicación e atrasouse o alta. En xaneiro o pai evolucionaba sen problema. As feridas curábanse e todo presaxiaba que pronto se iría a casa. Pero nalgún momento contraeu o virus… Juan aínda chora lembrando o pouco que puido facer.

E así Rebeca, e Juana, e Enrique, e Óscar e uns cantos máis que van e veñen segundo os días. O mellor é que ao final, case todos acaban por recoñecer que o grupo axudounos.

O xerente do hospital deixounos usar unha húmida sala do soto, un almacén cheo de vellas padiolas e aparellos abandonados. Alí, entre cousas que xa ninguén quere, falamos e tratamos de xuntar, pedazo a pedazo, os anacos de esperanza que imos recollendo cada día. Unha esperanza que significa que se cadra, algún día, poderemos volver ser, polo menos, unha pequena parte do que fomos. Aínda que logo, ao subir os dous pisos que nos separan da realidade, a vida recupere o matiz agrisado de sempre.

Todas as semanas vén alguén novo. Só ten que sentar, dicir o seu nome e se non quere, pois nada máis. Xa o fará cando estea preparado e ademais, escoitar tamén axuda. Durante meses esa foi María.

“Chámome María Gutiérrez…”

E non era capaz de dicir nada máis.

Despois dela chegaron outros como Marta que de noite soña que conta mortos que ninguén vén despedir. Tamén volvían algúns veteranos, por recaídas na tristeza ou na depresión. Ana por exemplo. Tivo unha gran recaída, e volveu buscando a nosa compañía. Mentres, María tan só escoitaba…

“Chámome María Gutiérrez… son enfermeira…”

E non era capaz de dicir nada máis.

Así, semana tras semana. Un día alguén presionouna demasiado. Non lembro ben que pasou. María enfadouse e estivo sen vir case un mes. Cando volveu pensamos que por fin tería o valor…

“Ola, chámome María Gutiérrez…”

E fíxose o silencio. Ninguén volveu insistirlle.

Un día, decidín convidar a Josefa, unha señora moi maior que salvara a súa vida case de milagre. Quería que nos contase a súa experiencia, como o pasaba e como era agora a súa vida. Esas cousas sempre axudan. Pero cando a anciá ía falar, unha expresión de sorpresa mesturada con alegría cruzoulle a cara. Entón chamoume e preguntoume algo ao oído. Díxenlle que si.

Lentamente a señora levantouse, achegouse a María, fíxo que se levanta e deulle un abrazo interminable.

Cando Josefa volvía ao seu sitio puiden observar que choraba como un neno. Entón explicounos. Acababa de recoñecer a María. Sen dúbida era ela. “A máscara non podía tapar aqueles ollos tan amables.” María fora a súa enfermeira nos días de hospital. María fora o seu consolo e a persoa que lle daba alento. María fora, por tanto, a súa salvadora.

Pasaron catro días durante os que María deixou de vir ás reunións. Pensamos que se rendera definitivamente, pero ao quinto apareceu, e dixo… 

“Ola, chámome María Gutiérrez e son enfermeira no Hospital da Paz. Estou aquí porque síntome soa, confundida, porque choro durante case todo o día, sen saber nunca, realmente, o motivo. Pero hoxe por fin xuntei algunhas forzas. Hoxe por fin vouvos a contar a miña historia. Desde o principio…”

Grupo

#NososHeroes