Os corvos e o corazón

«Eu moito non terei, xa me mirades que son un tipo senxelo, temoroso de todo e con moi mal gusto para a roupa, pero podo asegurar, e demostrar, se me faltan ao respecto, que teño unha gran habilidade.»

—Cal é esa habilidade? —pregunteille con curiosidade.

—Pois a habilidade propia de todo bo espantallo! —respondeu ofendido.

—Pero cal é? —insistín.

—Pois amiga miña, a habilidade de asustar sin moverse o máis mínimo —respondeu ca seguridade dun cabaleiro, aínda que cabaleiro non parecía ser.

—Estraña habilidade esa” —sentencei.

Entón lembrei que de nena á nosa casa viña con frecuencia unha familia de corvos. Pasaban as tardes de verán sobre os brazos incansables dos espantallos dos campos de millo do meu pai e non parecían moi impresionados. Nin moi asustados.

“Unha vez perdemos un año”, conteilles. “Atopámolo medio morto entre o millo. Aínda estaba medio vivo, pero os corvos xa comezaran a dar conta del. Lembro que tres ou catro disputábanse os ollos. Logo volvemos a casa e meu pai colleu a súa escopeta de caza. Media hora máis tarde escoitouse un disparo. Iso si que asustou aos corvos. Dende casa mireinos saír voando apresurados, corveando e protestando, dende o millo. Semanas despois, tamén eu volvín ao lugar do año perdido. Xa só quedaban os osos e o pelexo. Coméranlle todo.”

Despois diso todos calamos e seguimos o camiño en silencio.

Mais de súpeto, ao pasar ao carón dun regato, o Home de folla de lata parouse. Un pensamento, un que se debía imaxinar palabra, escapóuselle, lacónico, da boca. Como un desexo preso que por fin foxe. Dixo simplemente: “Que mágoa de corazón!”

Os corvos e o corazón

#Corvos #Corazón #MagoDeOz #Conto #Relato