O inesperado encargo de Armando Keistel (4)

Cando espertou non tiña xeito de saber o tempo que levaba atrapado naquela escuridade. Cunha voz minúscula e asustada pediu axuda. Tiña un pé mancado polo golpe polo que non podía andar e tamén sentía unha dor punzante no peito que lle daba a entender que ademáis rompera varias costelas na caída. De socate escoitou uns pasos no piso superior. Non podía ver nada pero sentía a alguén preto do burato polo que caera. Soou unha voz coñecida. Era a da irmá, Gretel, pero xa non se lle escoitaba nin feminina nin obstinada. Máis ben parecía fría, derrotada. “Señor, non sei que andaba a buscar, pero insistiu de máis. Quixo levantar o po de cousas que é mellor olvidar e agora o po do esquecemento vaino cubrir a vostede. Pronto atopará horrores moito peores que o que no seu día foi Gregorio. Ata sempre Señor Keistel”. Logo, afastándose, faloulle a outras persoas, “Meus pais, veña, xa podemos marchar… xa está todo dito e a cea está servida.”

Armando non entendía nada. Ou si… aquilo semellaba unha trampa, unha trampa urdida posiblemente pola criada e da que claramente non tiñan coñecemento os Samsa. Ou se cadra estaban confabulados e simplemente lavaban as mans. Pero, cal era o obxectivo? Que esperaban lograr atrapando alí a un insignificante e comprometido columnista? Armando Keistel, asustado e desorientado, non tardou en coñecer a resposta, porque, primeiro feble, comezou a escoitar un rumor, un son minúsculo, que foi medrando e que parecía mesmo o son que farían centos de patiñas rabuñando contra unha parede, como querendo entrar desesperadamente nalgures. Asustado, gabeando e tremendo, afastouse, e ignorando as terribles dores que o golpeaban logrou agocharse baixo unhas caixas. Nese momento, mentres agardaba suoroso, tratando de ser invisible e indetectable, lembrou as palabras da Señorita Samsa, “… Pronto atopará horrores peores que o que no seu día foi Gregorio…” Unha imaxe cada vez maior aferrouse a el na escuridade, unha imaxe noxenta, feita de milleiros de cousas cheas de patiñas e imparables mandíbulas que non tardarían en dar con el. Todo estaba dito, dixera ela, e a cea servida, engadira: non, a el non o enganaban, para aquela xente, por moito que non quixeran recoñecelo a cascuda seguía sen ter parada e seguía a estar presente nas súas vidas.

Gregorio

#Metamorfose #Relato #Kafka #Conto #Cascuda