O inesperado encargo de Armando Keistel (3)

Xa escurecera cando por fin deu ca casa da criada, nas aforas, nun barrio tan triste que só vivían nel os que xa non teñen esperanza algunha. Era un edificio antigo, inmenso, botado a perder e surcado por ratas e persoas miserentas: as paredes case nin se tiñan en pé e os cristais das fiestras facía anos que foran substituídos por madeiras podres ou por farrapos que noutrora eran manteis ou cortinas.

A porta estaba aberta. Chamou dúas veces. Non recibiu resposta. No fondo do corredor, rachando a total escuridade, parecía percibirse unha pequena claridade, polo que se decidiu a entrar. Quixo chamar pola señora da casa, pedir permiso, pero non saíu nada da súa gorxa: a negrura impenetrable da vivenda ademais de atrapar toda luz tamén parecía atrapar calquera son. Non escoitaba nin os seus pasos e un medo inexplicable fixo que considerase a posibilidade de dar a volta e esquecer definitivamente a procura do destino do Sr. Samsa.

Entón oíu unha voz ao fondo… “Meu bichiño, meu bichiño”. A curiosidade aplacou o medo, e a determinación que nacera ca misteriosa nota volveu con máis forza se cadra. Botou a andar de novo, pero aínda con dúbidas. Preto da porta había unha mesiña e sobre ela, un caderno raído, cheo de manchóns e humidade. Estaba escrito cunha letra retorta e intelixible.  A unha das follas faltáballe un anaco. “Agora a lo menos sei quen me fixo o encargo”, pensou. De vagariño foise achegando á claridade que saía, feble, pola porta no fondo do corredor. Intranquilo mirou dentro e entón o horror máis terrible conxeloulle o corazón: unha vella noxenta facía mecos á criatura máis esperpéntica que un puidese ollar: unha cascuda do tamaño dunha sandía que ocupaba, de costas, un esborrallado berce.

Recuou sen poder apartar os ollos daquel arrepío e ao apoiarse na parede do corredor, esta, de vella, cedeu. Só lembra caer por un burato de negrura entre unha nube de po, e logo nada máis que o silencio e a inconsciencia.

Gregorio

#Metamorfose #Relato #Kafka #Conto #Cascuda