Brétema, parte 3

Debía agardar e ter paciencia. Enfronte de min a brétema seguía movéndose dun xeito que me fixo pensar que estaba viva. Podía mirar na nebra unha recua de cabalos desbocados, á carreira, saltando os uns sobre os outros converténdose nunha corrente de fume frío, densa e que se retorcía sobre si mesma e esvarando, sin mesturarse, sobre o mar.

Logo decateime. Había algo máis dentro daquel neboeiro, algo aínda máis escuro, cómo unha mancha de escuridade dentro da propia escuridade. Eu seguía achegándome e pouco a pouco aquilo comezou a definirse, a perfilarse nunha silueta inmensa, imprecisa. De súpeto, da brétema, rachándoa en remuiños grises, saiu un xigantesco galeón, cas velas flácidas colgando dos mastros, un galeón negro que brillaba na súa propia escuridade pola humidade da néboa, e que se movía silencioso, sen desplazar auga ou producir ondas no mar.

Achegueime a el. Ou se cadra era o barco o que se achegaba a min. Non tiña xeito de sabelo. Pensei que ía pasar xusto por riba de min, que ía rebentar a miña lancha e facela mil anacos, e a min, aínda máis insignificante, con ela. Comprendín entón que non era nada. Apenas unha ridícula mota de po, colgada, naquel instante, na inmensidade do universo. Se cadra, tan ridícula que o barco pasaba por riba de min, sen inmutarse o máis mínimo. 

E entón, xusto cando o barco parecía que ía arrasar ca lancha e co seu minúsculo ocupante, atravesoume, cómo se fose de vapor e eu atopeime mirando a popa, alta, descomunal, chea de luces e farois e co timón que o guiba colgando, inútil, ata a invisible auga.

Non entendía que acababa de acontecer. Era cómo se estivese vivindo un conto de Edgar Allan Poe ou un pesadelo de Stephen King. Todo era real, máis aquela néboa e o barco xurdindo dela non podía selo. Porén aquilo tiña que ser un soño, xa que non era xusto iso o que un pensa cando está nun soño? Pensei, entón, si sufrira un ataque ao corazón e a miña cabeza trataba de alivarme contando tales mentiras mentres o meu corpo agonizaba flotando, perdido, no medio do mar. Por que fora o que fora, por máis que o pensaba, non atopaba explicación algunha. Un barco pantasma? Non. Iso si que non. Tiña que haber unha explicación lóxica e racional…

Mirei o galeón que agora parecia inmóvil, a poucos metros de min. A miña lancha tampouco se movía. O barco era completamente negro, cómo a brea que antaño usaban os mariñeiros para que non entrase a auga nos cascos. Ou mesmo negro cómo a madeira queimada no lume. No lume do inferno. Ata as velas eran negras. Polo demáis o buque parecía novo e ben conservado. Non, os barcos pantasmas non eran cómo aquel. Sempre tiñan velas rotas e suciedade, e a madeira carcomida pola humidade e as cordas gastadas  colgando de matros a medio caer. Aquel, pola contra, estaba novo, cómo saído dos astaleiros xusto o día anterior, e por iso, no medio da brétema, aínda facía que pareces moito máis siniestro. Non, non semelleba un barco pantasma e menos aínda un barco de pesadelo.

Botamos así, sen movérmonos, un bo tempo. Eu non sabía que facer. De ter sabido cómo, tería subido. A curiosidade xa era máis poderosa que o medo. Pensei en prender de novo o motor e achegarme a un costado por si había unha escala colgando pero entón, cando xa me decidira a facelo, apareceu alguén na cuberta superior. Eran dúas figuras. Unha era gris e levaba o rostro tapado por mortaxas. A outra era un home de mediana edade con roupas de capitán renacentista, que miraba para min con tristeza e cunha expresión perdida, distante, lánguida. Ao seu carón apareceu unha terceira figura. Non podía ser pero aquela cara avellentada e distante, era, sen dúbida, a miña. Achegouse á baranda e quedou mirando, para min, cunha expresión que eu coñecía: parecía querer dicir algo, avisar, pero tamén había unha dúbida que non quería ser expresada. Eu tampouco era quen de falar, quedara xeado, petrificado no comezo do movemento de prender o motor da lancha.

Que era aquilo? Que significaba aquel encontro? Eu, máis vello, nun galeón do século XVI no medio dunha néboa imposible saída dun conto de terror de principios do século XX? Cómo podia estar acontecendo todo aquilo?

Brétema

#Brétema #Relato #Confinamento #Conto