Betula oculis

Vouvos contar un soño. Un que non sei se tiven.

Detrás do xardín da nosa casa hai un bosque de bidueiros.

A min encantábame saír a pasear, baixo o sol do inverno, polo bosque, paseos, interminables e silenciosos, que me traían paz. Camiñar entre os troncos que subían lixeiros e estirados cara o ceo azul, e tan brancos que mesmo parecían de prata, facíame sentir feliz, tranquilo, consciente. Imaxinábame tamén alto, delgado, rubindo cara as nubes e o sol e a sensación era case mística.

Á miña parella, pola contra, non lle gustaban eses paseos. Ela sempre quedaba na casa e eu, realmente, non lle insistía moito porque, con ela laretando sen parar ao meu arredor, atopar esa paz dos paseos polo bosque de bidueiros era mesmo imposible.

Non quero ser mal interpretado. Eu adóroa, pero é unha persoa cunha irritante tendencia ao nerviosismo cando está intranquila. E, segundo ela, a regularidade do bosque de troncos brancos alterábaa dun xeito moi angustioso e intenso. Ela explicábame que, na súa repetición, os bidueiros parecíanlle códigos de barras ou mesmo os barrotes dun cárcere, e que iso, dalgún xeito que excedía ao seu control, atacaba aos seus nervios.

Ademais non soportaba os ollos dos bidueiros. Sentíase espiada, sentíase seguida por cada un dos miles de ollos de todas as árbores do bosque, e, segundo ela, era unha sensación tan real que mesmo chegaba a imaxinar persoas agochadas, tras cada tronco, espiándoa ás agachadas.

Eu non podía entendela. Pensaba que eran parvadas e ría dela, o que ocasionaba algunha que outra discusión, pois eses “ollos” non podían ser máis do que realmente eran: as cicatrices das ponlas que lle van caendo á arbore, non?

E así eu saía, cando o tempo o permitía, a dar os meus solitarios paseos polo bosque, e volvía a casa como un home novo, seguro de min mesmo, confiado e máis agarimoso e comprensivo do que soia ser.

Pero esta historia non vai diso. Ao fin e ao cabo, unha historia sobre pasear por entre bidueiros non ten moito aquel. Que podería contar que fose especial dun bosque de árbores repetidas, dun bosque sen animais perigosos nin monstros nin bruxas? Esta sería unha historia aburrida, monótona como un bosque de bidueiros e chegados a este punto todos sairiades correndo do meu blogo en busca de maiores e mellores emocións.

A historia de verdade, a que preciso contar, comeza unha noite na que a miña parella e eu tivemos unha das máis fortes discusións que eu lembro. Tanto ten o motivo, pois discutimos, e tanto, que chegamos a ese punto sen retorno no que se din as cousas que nunca se deben dicir. No que se din as cousas que teñen forma de coitelo recentemente afiado. No que se din todos os rancores gardados no fondo do corazón.

O certo é que me excedín, pero non lembro como. Tal era o meu estado de excitación e enfado. De feito pouco recordo da liorta agás o motivo e pouco máis. Si que lembro, pola contra, que ela, nun momento determinado, afundiuse na súa propia desesperación e miseria e comezou a chorar. E que entón agarrou unha cazadora e saíu correndo pola porta de atrás, cara o bosque de bidueiros. Só puiden mirar como a súa silueta se perdía entre as sombras repetidas das árbores.

Ah! Esquecéuseme contar algo. A nosa casa, no lado polo que se pon o sol, ten unha impresionante cheminea de pedra. Por que vos conto isto agora? Porque é importante para que entendades todo.

Dito isto, a fuxida da miña parella fíxome volver á realidade. De socate borrouse a brétema que cubría os meus ollos e fun consciente de que tiña feito, ou mellor aínda, dito, algo moi malo. Sen pensar en nada máis que nela perdida naquela fría noite de outono no medio do bosque de bidueiros, collín un abrigo, as chaves da casa e un pequeno farol e saín correndo xusto polo mesmo camiño que ela tomara cinco minutos antes.

Xa no medio do bosque púxenme a berrar o seu nome, desesperado e sen ter moi claro se aquela desesperación se debía ao medo a que se perdera e que se fixera dano ou ao medo a que fose eu quen a perdera a ela. Ao mesmo tempo mirábame como un cínico, pois iso é o que todos somos: primeiro danamos, con todo o odio e a forza da nosa alma, e logo deixámonos comer polo horror á perda desa persoa sen a que non podemos vivir.

Non sei canto tempo estiven andando, só, entre os bidueiros, alumeado polo farol, pero en algún momento lembrei as teimas que ela tiña co bosque. Entón empecei a prestar atención ás sombras das árbores, que ata o momento me resultaban indiferentes, e pensei que efectivamente parecían os barrotes dunha gaiola. Comecei a sentirme angustiado. 

Logo lembrei os ollos e xusto nese momento caín na conta de que mesmo ao entrar no bosque sentira a estraña sensación de que era observado. Naquel momento non lle fixen caso, nervioso como estaba, pero agora resultaba máis que evidente que había ollos que me seguían e que fitaban para min como se fose un intruso. Cada vez que pasaba preto dalgunha árbore erguía a lámpada e aínda que á luz seguían a ser cicatrices na cortiza, sempre me parecía percibir un movemento, e un brillo, o brillo dun ollo aberto que miraba para min.

Pensei que eran imaxinacións miñas, que me estaba deixando levar polas tolemias da miña parella, e nesas cavilacións estaba, cada vez máis intranquilo, máis angustiado, suando a pesares do frío da noite, cando pasou algo que non esquecerei nunca: ao pasar entre dous bidueiros sentín como que o bosque enteiro volvíanse un reflexo de si mesmo, un bosque infinito sen dirección algunha, e que todo, absolutamente todo dentro del, perdíase nunha simetría eterna. Sentín un pánico atroz, pois eu tamén estaba a ser engulido naquel efecto. Aínda máis, sentín que estaba a transformarme en outra sombra máis, volvéndome un alongado e prateado tronco cheo de ollos e que se non saía canto antes do bosque comezaría a botar raiceiras e xa non podería saír máis.

De súpeto tropecei cunha póla caída e fun contra unha árbore. Ao incorporarme non daba crédito ao que estaba a mirar. Diante da cara tiña un daqueles ollos, e ese ollo era un ollo de verdade, con pálpebras e unha meniña prateada que se contraeu pola luz do farol, e que me seguía ao moverme. Mirei ao redor. O tronco estaba cheo de ollos que fitaban para min!

Aquilo foi a gota que faltaba. Deixeime levar polo terror que se acumulaba no meu interior e botei a correr. Non parei ata que saín do bosque, penso que tamén gritaba pero diso non estou moi seguro, e por incrible que pareza fun saír xusto polo sitio polo que entrara. Xunto ao xardín da miña casa. Tiña a respiración alterada, polo que apoiei uns segundos nunha cachopa dun piñeiro que cortara o ano pasado e que usaba para partir leña. E entón mirei para a casa.

A cheminea xa non estaba no lado polo que se mete o sol. Estaba no lado contrario.

Ben. Chegados a este punto todo é confusión.

Ela chegou un pouco máis tarde, uns minutos, pero podían ter sido horas. Eu atopábame de pé, diante da cachopa, ido, perplexo, intentando entender aquel misterio. Ela estaba enfadada e asustada porque tiña medo de que me perdese no bosque. Explicoume moi claramente que se asustou moito cando botei a correr. Logo pediume desculpas e chorou durante horas, xurándome que non sentía o que me dixera, que eran cousas do enfado, que realmente non as sentía así. A cousa quedou aí e eu aínda estaba máis confuso.

Despois a nosa vida continuou co mesmo patrón definido de alegrías, discusións e aburrimento. Que podía facer? Eu, polo meu lado, empezo a dubidar se realmente a cheminea estaba onde eu a recordaba. Se cadra é un soño que foi tan real que se confunde cas lembranzas. Tamén empezo a crer, tal como dixo ela, que realmente fun eu o que chorou e o que botou a correr cara o bosque. O que xa non teño moi claro é quen é realmente ela. Ten dentro un aquel sinistro que non recordaba. E esa sensación, a de non recordalo, é moi forte.

O único que sei é que agora é ela a que sae a pasear polo bosque. Ou se cadra sempre foi así. Di que lle senta moi ben. E eu agardo na casa, porque me altera, ata producirme un terror incomprensible, a regular simetría dos bidueiros que me parecen códigos de barras ou mesmo os barrotes dun cárcere.

E logo, ademais, están os ollos…

Ilustración de Andrea Jano que foi fonte de inspiración

#LosQueSuenhan #Bidueiro #AndreaJano #Conto #Relato