Máis iso será na noite. Agora, aínda baixo o sol, tes pracer dabondo ca túa soidade, co teu corpo espido sobre a area. As ondas máis decididas xa rozan as puntas dos teus pés. É a enchente que empurra ao mar praia arriba. Está ansioso. Devece da súa filla. Non sentes como chama por ti?  Non escoitas o seu chamado? É un ruxe-ruxe morno, sedoso, máis insistente. Reclámate. 

Por que fas como se non escoitases? Aproveita a soidade. Desbota a área, érguete, vai á auga, atende á súplica do mar.  Sente o son primario e animal da súa chamada. Non fagas como que non escoitas e deixa ceibe á excitación que medra lentamente no teu interior.

Tranquila meniña, mira ao teu arredor. Non hai ninguén. Estás completamente soa. As ondas, apuradas por recuperar o seu espazo, non tardarán en borrar a túa pegada, así que entra de vagariño na auga fría e esperta do teu letargo de area.

Bota a nadar. Déixate levar pola ondada. Que o mar te arrastre ría adentro e entón, afunde, acepta o seu abrazo.

Aquí, tan preto das illas, a auga é transparente e está chea de peixes que non se afastan cando te achegas. Ti es o seu igual. Non es unha intrusa, es unha amiga. No fondo, entre as rochas, as algas xogan, cos raios de luz, a tinguirse de cores que falan do ceo aberto. Non hai corrente pero o mar, cando quere, é un cerne acolledor que mexe con agarimo os brazos das anémonas, aos cabaliños de mar, aos corais… Baixo o seu espello ábrese para ti como un cofre cheo de vida que bule allea á superficie. Achégate pero non saias ao aire do outro lado. Mira o teu reflexo. Estás chea de vida. Do salvaxe pracer da vida. Mírate. A pel é fermosa. Abofé que si. Máis non o é tamén o brillo do arco da vella das escamas do peixe?

Meniña salgada. Ceiba da superficie, dos medos, dos males, do destino. Estes son os teus eidos. O lugar onde podes desprendete da pel que oculta a túa verdadeira natureza. O lugar onde liberar á fermosa cola prateada que chisca brillos de diamantes cando te moves pola auga. Céibaa e pérdete nos campos de laminarias dos baixos rochosos que pelexan cas ondas, pérdete na escuridade de acíbache dos fondos abisais que aborrecen da luz do día, pérdete nas interminables chairas de corais inzadas de peixes de cores ou pérdete, se queres, nas danzas, nas brincadeiras, nos xogos, dos golfiños e das baleas. Faite auga. Faite sal. Volve ao mar, pois ti es o mar.

Nada se che perde, meniña, na terra, foxe dela, xa que logo aí fora, onde terra e aire fanse un, só che espera unha cousa. Un terrible e negro futuro de tres mil anos de saudades.

A estraña parella

#Praia #Relato #Barra #Conto