Pecha lixeiramente os ollos. Sinte o pracer de estar co corpo espido ao sol. A praia convértese nunha lembranza dourada entre as sombras das cellas ou mesmo unha fotografía saturada e sobreexposta feita cunha vella cámara rusa. Sinte o contacto directo da fina area, cada gran rozando a túa dourada pel. Para que usar toalla cando se está así tan ben? Tan só é preciso estar aquí, co teu espectacular corpo nu, e o mar e o sol. E logo deixar que os deliciosos días pasen docemente entre risas e porros, entre fogueiras e cantigas ao son dalgunha guitarra, dalgún bongó… deixar que se afasten, como as nubes afastan no horizonte, as presas do mundo dos que non saben vivir.

Oxalá que o corpo fose quen, como a alma, de vivir con tan pouco, tan só con aire, luz, area e auga salgada… Oxalá.

Pecha os ollos. O teu único desexo, porén, é poder estar aquí eternamente. Tanto che ten Vigo no outro lado da ría, ou Cangas á volta da esquina de Nerga e Liméns. Tanto che ten todo iso pois para ti é un futuro que aínda non coñeces, menos aínda que unha función sen data de estrea. Unha función, realmente, sen escribir.

Queres que che conte algo? Coñezo o borrador do guión, máis tamén sei que si eu cho contase, letra a letra, palabra a palabra, escoitarías a historia, indiferente como se fose a de outra persoa.

Imaxina. Este outono que ven vas ter un accideante que vai cambiar a túa vida. O accidente vai ser terrible. Un coche sae dun cruce. O condutor vai despistado buscando por unha casa e non mira como unha moto vai pola estrada principal. Nesa moto vas ti abrazada ao teu último mozo. O tipo paga a pena. É intelixente, guapo, aventureiro. Pero un pouco tolo. Se cadra apura de máis.

O teu corpo queda atrapado por unha perna como un can pola cadea da súa canceira e a tristeza vai asolagar a túa existencia durante meses. Vas odiar esa perna tolleita e inútil pois vai ser unha lembranza do paraíso perdido. Un día decataraste de que perdiches parte da túa alma. Ou que a vendiches, pois chega un momento no que, sentindo a angustia do paxariño engaiolado, pagas o que sexa por atopar un alivio. Dous anos máis tarde marchas lonxe do mar, tratando de afastarte de todo o que che fai feliz pero que agora só che ofrece tristeza. E entón, só entón, unha labazada máis, a que che fai saír do ensimesmamento, pois na túa vida entrar un home ao que vas ter que botar con meigallos e sortilexios. E guerra. Moita guerra.

A praia

#Praia #Relato #Barra #Conto